Kennismaken met pastor Sjon Donkers

Door zijn komst als pastoraal kerkelijk werker in de gemeente van de Oosterkerk, is pastor Sjon Donkers vooraf gevraagd zijn verhaal te doen. Dit als kennismaking met de lezers van KerkNieuws voor de zes PKN-wijkgemeentes van Capelle a/d IJssel.

 Idee van kerkelijke gemeente

Een kerk – of kerkelijke gemeente – is voor mij in de eerste plaats een herbergzame plaats van Verlangen en Vertrouwen. Dat beeld kwam ook bij mij op toen ik de advertentie onder ogen kreeg waarin de gemeente van de Oosterkerk vroeg om een pastoraal kerkelijk werker. Een ruimte, waar in Vertrouwen het diepe Verlangen naar een goed leven in heelheid voor ieder mens aangesproken wordt. Een plaats waar Verhalen mogen doorklinken in liederen en gebeden, waar mensen Vieren dat ze er mogen zijn omdat ze mogen weten dat de Eeuwige hen nabij is. Een plek ook waar mensen elkaar vinden in Verbinding met de Eeuwige, met elkaar en met anderen in de samenleving. Een ruimte waar mensen mogen opademen en geïnspireerd raken tot Verbeelding, Verandering en Vernieuwing.

Aangetrokken door kerk en theologie

Al vroeg voelde ik mij aangetrokken door kerk en theologie. Opgegroeid in een gereformeerd gezin in Schiedam, waren kerk en geloof vanzelfsprekende zaken in het dagelijks leven. Je ontmoette er je vrienden, je leerde de praktische kant van geloven kennen door met diezelfde vrienden een diaconale werkgroep op te richten. En we hadden redelijk succes met een cabaretgroep die met humor veel kerkelijke zaken relativeerde. Ook herinner ik mij de jeugddiensten die we mochten houden, waar we heerlijk konden experimenteren met muziek, teksten en allerlei creatieve vormen voor een liturgie. In diezelfde tijd deden theologen van zich spreken, die geloof en kerk in een snel veranderende tijd een nieuwe taal wilden geven. Ik voelde mij daar zeer door aangesproken en hoopte ooit daar ‘iets mee te gaan doen’.

Opleidingen, functies en gezin

Eerst maakte ik de Pedagogische Academie af en heb ik daarna met veel plezier zo’n tien jaar voor de klas gestaan, zowel in het basis- als het voortgezet onderwijs. Ondertussen was ik getrouwd en kregen we drie kinderen. In de avonduren verdiepte ik mij in de theologie en vond ik in die tijd een nieuwe baan als diaconaal consulent. Een mooie job om diakenen en andere kerkelijke vrijwilligers te enthousiasmeren de diaconale kant van het ‘kerk-zijn’ handen en voeten te geven. Door met hen te zoeken naar de verbinding tussen diaconaat en spiritualiteit en naar de diaconale inbreng in een liturgie die onmisbaar is in een eredienst. Want een kerkelijke gemeente is óók altijd een diaconale gemeente! Het was, herinner ik mij, ook de tijd van het Conciliair Proces, waarin het de maatschappelijke betrokkenheid van kerken en kerkleden veel meer vanzelfsprekend leken dan in onze tijd. Ik denk, mede gezien de ontwikkelingen in onze samenleving van de laatste jaren, dat zo’n proces heel goed weer nieuwe inspiratie zou kunnen geven aan de kerken. Wie weet …? Ook deze baan heb ik zo’n tien jaar met groot plezier uitgeoefend. De studie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam kon ik niet helemaal afronden, waardoor het predikantschap er niet inzat, maar wél een parttime baan als

pastor/kerkelijk werker. Dat mocht ik de afgelopen jaren doen voor de gemeente van de Ontmoetingskerk in Zevenhuizen en Moerkapelle. Dit als een verbreding van eerdere ervaringen, met name op pastoraal gebied, waarbij het iedere keer bijzonder is om een belangrijk stuk van de levensweg met mensen op te mogen trekken. En ook wat betreft het voorgaan in erediensten, mocht ik daar en op andere plekken mijn inspiratie rondom Bijbelverhalen vertalen in liturgie. Welke naar ik altijd hoop mensen inspireert en meeneemt in het Verhaal van de Eeuwige met mensen. Oude verhalen verbinden met onze huidige tijd en wat ons bezighoudt. Teksten, liederen en andere vormen van verbeelding zoeken om mensen aan te spreken in hun geloofsbeleving. Altijd een uitdaging. Altijd mooi om te mogen doen.

Opnieuw aangetrokken

En nu hoop ik als pastor/kerkelijk werker de komende jaren te midden van mensen in en rond de Oosterkerk in Capelle a/d IJssel te mogen gaan werken: met hen optrekken, hen nabij zijn op belangrijke momenten en samen zoeken naar sporen van de Eeuwige op hun levensweg. En dat alles in een tijd en samenleving waar kerk en geloof lang niet meer vanzelfsprekend zijn. Een tijd waarin je aan veel mensen uit moet leggen wat je zo aanspreekt in de kerk en waarom je daar je tijd en energie in wil steken. Ik denk echter dat de kerk, en dan bedoel ik vooral kerkelijke gemeenten, van groot belang zijn in deze tijd. Soms meer dan zij zich realiseren zelfs.

Niet meer vanzelfsprekend

We leven in een tijd waarin we veel vanzelfsprekendheden kwijt zijn geraakt op zowel religieus als maatschappelijk en politiek gebied. Een tijd ook waarin mensen hun vertrouwen in elkaar en hun verlangen naar een betere wereld voor ieder mens kwijt lijken te zijn. Lijken te zijn, schrijf ik. Want goed nieuws blijkt vaak geen nieuws voor journaals en kranten. Goed nieuws dat laat zien dat er in onze samenleving zeker nog heel veel plekken zijn waar mensen zich thuis voelen. Waar mensen zich bezinnen, waar ze hun inspiratie delen, waar ze verbinding zoeken met elkaar en hun buurtgenoten. Kortom: waar iets van dat eerder genoemde Verlangen en Vertrouwen opbloeit.

Een huis voor de ziel

Een kerk kan zo’n plek zijn: ‘een huis voor de ziel’, een bezielende ruimte waar mensen terecht kunnen met hun vragen en twijfels, hun verhalen en verlangen, hun geloof en inspiratie. Een plek waar mensen elkaar graag ontmoeten, omdat in zo’n ontmoeting, soms even, iets kan oplichten van de Eeuwige.

Inspiratiebronnen

Ik voel me daar wel thuis, zeg ik graag. Zeker als we met elkaar op zoek kunnen gaan naar onze Inspiratiebronnen in verhalen, in muziek en beelden. De kerk is voor mij daarom ook een plek waar we in Verbeelding vorm geven aan onze Inspiratie. Beeldende kunst, muziek, poëzie en andere literatuur….… het zijn voor mij belangrijke inspiratiebronnen waar ik graag mee bezig ben. De afgelopen jaren heb ik dan ook in mijn woonplaats Zoetermeer met plezier meegewerkt aan het zogenaamde Feest van de Geest, waarin kerken en kunstenaars elkaar ontmoeten en inspireren. Een Bron van en voor Inspiratie. Want het Verhaal van de Eeuwige speelt zich af in taal, in verhalen, in beelden waarin mensen elkaar vertellen over sporen van de Eeuwige die soms oplichten in ons alledaags bestaan. Verhalen over hoop en wanhoop, over verdriet en blijdschap, over angst en over bevrijding, over donker en licht in een mensenleven.

Hoopvolle verhalen verbinden

Ik lees hier op de camping het tijdschrift VolZin, waarin de schrijfster Joke Hermsen iets zegt wat m.i. daarbij aansluit: ‘We hebben hoopvolle verhalen nodig die ons verbinden, we moeten met elkaar opnieuw proberen te benoemen waarnaar ons verlangen naar verticaliteit uitgaat. Het gaat er over, dat wat ons verbindt. Ik hoop daarin de komende jaren in- en rondom de Oosterkerk een inspirerende rol te mogen spelen. Nu eerst nog even op de fiets wat heuvels pakken hier in Zuid-Limburg en dan zie ik u graag.

Het interview met Sjon Donkers is via Internet door Marinus Zwijnenburg tot stand gekomen. Hij bedankt Sjon voor het plezierige contact en namens de Commissie Hoofdartikelen en Meditaties wenst hij hem een gezegende tijd toe in zijn nieuwe functie in Capelle a/d IJssel. De officiële intrede van pastor Donkers is op zondagochtend 3 september 2017 in de Oosterkerk.

Augustus 2017.