“Boe-Koe-Loe-La!”

Weet u het nog? Het was even oefenen op de naam… een groep jongeren ging in de zomer van 2015, alweer bijna 2 jaar geleden, naar Oeganda, naar Bukulula. Er werd onder andere gebouwd aan een basisschool en aan de toekomst van kinderen. Toen we terugkwamen schreven we:  “Wat is er veel gebeurd, gedaan, gelachen, achtergelaten, ingeladen en uiteraard gebouwd! Met veel plezier en een grote glimlach kijken we terug op een mooie werkvakantie waarbij we de plaatselijke bevolking van Bukulula hebben kunnen ondersteunen met een eigen stenen schoolgebouw. De school heeft bovendien de (grote) afmetingen om een echte overheidsgeregistreerde kleuter- en basisschool te worden. Het gebouw bestaat uit 3 grote lokalen en 2 kleinere kantoortjes. Deze kantoortjes zijn een docentenkamer en een bibliotheekruimte. Naast het praktische werk aan het nieuwe gebouw, hebben we ook diverse activiteiten in de gemeenschap gedaan. We bezochten een aantal gezinnen, de kliniek, de gevangenis en de gehandicapten workshop. Een aantal jongens van deze laatst genoemde werkplaats zetten we ook in om schoolbankjes en bureaus en stoelen voor de nieuwe lokalen te maken. Tot slot konden we een aantal schoolboeken en ander materiaal bekostigen en een tweetal oventjes maken op het terrein.”

Vorig jaar had ik al het geluk dat ik terug kon naar Oeganda, samen met mijn opvolgster bij Livingstone, Judith, om haar in te werken. We bezochten toen samen diverse projecten en hadden daardoor maar een (kort) dagje de tijd in Bukulula. In mei dit jaar ging ik nogmaals. Dit keer hoefde ik niets voor Livingstone te doen. Ik ging 10 dagen en verbleef bij William en Sara, de projectleiders in Bukulula. We vierden onze 10 jaar lange vriendschap. Het was super om weer wat langer terug te zijn. Geen bliksembezoek, maar echt even de tijd. Justine, Michael, de kids, Mzungu, de chiapattibakker op de hoek, Noureen en haar opvang voor de ‘special need children’ en ook de norse gevangenisbewaker… ze waren er allemaal. Naast genieten, spelletjes spelen en koken met Sara, deed ik wat papierwerk, gaf ik computerlessen aan een paar docenten, gaf ik een workshop aan de docenten, bezocht ik weer wat gezinnen en oudere vrouwen en hadden we een Bijbelstudie over ongelijkheid in de lokale kerk. Bijna overal waar ik kwam werd er wel gevraagd naar leden van onze groep; “Hoe is het met de zussen, hoe gaat het met Maarten, waar is Natasja, is Niels nog verliefd?” Super leuk. Het gaat goed met het project en het dorp. De klaslokalen worden volop gebruikt. De leraren zijn stabiel en enthousiast. Er is uitbreiding met een kippenproject voor extra inkomsten en het terrein is ommuurd. Nog steeds wordt er vooruitgang geboekt in Bukulula en ons werk ligt dus niet stil.

Iedereen in Capelle de hartelijke groeten vanuit Bukulula. Mweebale nnyo! “Thank you very much once again for everything you left, we would never have managed to make it.” Namens de studenten en staf van Real Shepherd Nursery and Primary School in Oeganda dus nogmaals heel hartelijk dank!